Sinds mijn zelf acceptatie in Juni 2024, wilde ik mijn vrouw al vertellen over mijn vrouwelijke zijde, mijn verlangen naar ‘en femme’ kleden, wat me zo compleet en gelukkig maakt..
Steeds maar wachten op het juiste moment… en dat kwam maar niet… bestaat zoiets als het juiste moment überhaupt wel? Ik denk het (nu) van niet.
Veel gelezen over dit onderwerp, de vele ‘horror verhalen‘ en de schijnbaar weinige ‘succes stories‘ doen je als kastverlater in spe echt wel twijfelen of dit wel zo’n goed idee is…
We hadden al enige tijd communicatie problemen, we praatten vooral tegen elkaar en dus weinig met elkaar…. dus was het moeilijk…
Ik heb veel keren op het punt gestaan om mijn verhaal te doen, om de noodzaak tot liegen, het verbergen, de heimelijkheid, (zo voelde het) te kunnen beëindigen.
Want ik had eigenlijk nooit (bewust) iets voor mijn vrouw verborgen of verheimelijkt.
Er speelden de voor mensen als ons (CrossDressers) gebruikelijke angsten… ik hou nog steeds van haar, wil haar niet kwijtraken, de kinderen…. enzovoort… raak ik iedereen van wie ik hou kwijt?
Op nieuwjaarsdag 2025 is dan toch alles eruit gekomen, het was zeker geen feestje, maar dat was te verwachten.
Ik kreeg gelukkig de kans alles uit te leggen, zoals ik dat zag en voelde.
De twijfels, maar ook de zekerheid dat dit geen fase in mijn leven was, en dat ik niet zonder kon, het DeelTijdVrouw zijn was niet iets wat ik kon ‘vergeten’.
En mijn lieve vrouw, ondanks dat haar stoere man een toch wel heel erg onverwacht vrouwelijke zijde bleek te hebben, werd eigenlijk boos… Maar boos omdat ik na zoveel jaren bij elkaar, zo weinig vertrouwen in haar heb gehad, om hier niet met haar over te durven spreken….
Het was eruit, maar het was hiermee nog lang niet voorbij..
Het was het begin van een heel lange en vaak zeer emotionele weg voor ons beiden, het terug opbouwen van communicatie, en vooral ook van het vertrouwen in elkaar.
Mooiste was en is, dat we allebei met elkaar door willen.
Mijn vrouw houdt van mij en ik hou van haar. We willen elkaar niet kwijt.
En ze vertelde me dat als het DeelTijdVrouw zijn een deel van me is, ze nog steeds van me houdt, maar moet dat nog wel een plaats krijgen.. bij haar… en in onze relatie… werk in uitvoering dus.
En dat blijft het ook, net zoals bij alle relaties.
Eén gedachte over “Uit de kast… als DeelTijdVrouw”