De dag dat ik realiseerde mijn vrouwelijke gevoelens geen fase waren…..
Na een vakantie van 5 weken door Frankrijk, Spanje en Portugal, had ik me al meer dan 7 weken niet als vrouw gekleed. Heerlijke vakantie gehad, maar in de laatste weken begon ik kribbig en humeurig te worden… voelde me niet blij of gelukkig….
Ik had geen idee waardoor dat kwam, want de vakantie was heerlijk en mijn vrouw en ik vonden het allebei geweldig, we hebben genoten van deze eerste echt lange en ongestoorde vakantie, die helemaal zonder kleerscheuren verliep… maar toch knaagde er iets….. bij mij… maar kon het niet plaatsen…
Enfin lekker terug naar huis gereisd.. nog steeds niet lekker in mijn vel..
Thuis aangekomen moest ik wachten met en femme kleden, tot mijn vrouw weer naar een van haar wekelijkse clubjes ging..
Donderdag.. haar boetseer/keramiek clubje.. ruim 4 uur voor mezelf..
Alles tevoorschijn halen, make-up op, en dan weer mezelf in heerlijke vrouwelijke kleding laten glijden.. een leuk jurkje aan, panty en pumps aan… voor de spiegel… daar was ze weer… Laura… ik bewoog me vrouwelijk, liep een stukje door de slaapkamer op mijn hakken liep terug naar de spiegel…. en ik schoot vol… tranen van geluk liepen over mijn wangen… ja dit maakte me gelukkig.. is niet iets wat voorbij gaat… geen fase… oh jeetje.. dit is van mij.. een deel van me.. en dit gaat niet voorbij… is niet iets engs of vreemds.. ik ben voor een deel, dit deel, vrouwelijk en ik voel me compleet als ik dit kan uiten…
Gelijk realiseerde ik me, dat als dit bij mij hoort, dat ik dit niet geheim wil/mag(?) houden voor mijn vrouw… oh jeetje hoe moet ik dat aan pakken, vertellen… gaat haar waarschijnlijk pijn doen….
1 ding was 100% zeker, Ik twijfel niet eraan dat geen freak ben, of mijn vrouw zijn een afwijking is. Ik heb zowel een mannelijke als een vrouwelijke kant, en daarvoor schaam ik me niet, ik wil het aan de wereld laten weten, Ik wil die vrouwelijke kant die me completeert vol trots kunnne tonen.
Dit ben ik, zowel Ruurd als Laura en het is onlosmakelijk van mij als geheel.
Ik ga hiermee door, anders verander ik misschien weer in dat onhebbelijke mannetje, dat ik op het eind van de vakantie was.. Oh jee, ik moet het mijn lieve vrouw vertellen…die lieverd, de liefde van mijn leven.. dat ik daarmee onvermijdelijk overhoop moet gaan gooien… wat gevolgen gaat hebben, maar moet hoe dan ook, want ik wil dit niet hoeven verbergen, het is niet het heimelijke dat me hierin aantrekt, het is het deels vrouw zijn… Ik moet me inlezen, oriënteren hoe anderen dit beleefd hebben.. eerst mijn eigen gedachten en gevoelens ordenen… dan wachten op het juiste moment om het haar, de liefde van mijn leven, te vertellen……… op het juiste moment…
Laura heeft heel lang gewacht op het juiste moment, vele keren op het punt gestaan om het ‘eruit te gooien’, de woorden op het puntje op het puntje van haar tong gehad, om uiteindelijk op een niet zo juist moment ‘uit de kast’ te komen… zie <Uit de kast als DeelTijdVrouw>